توسط : بهنقل از بکپرس،با افزایش روز افزون به نیاز اتصال،یکپارچگی کلیه دستگاههای ارتباطی به اینترنت یا همان اینترنت اشیا، تیمی تحقیقاتی توانسته اند با ساختن یک ماده پلاسمایی تحولی در اینترنت اشیا ایجاد کنند.
پروفسور کن اوستریکوف ( Ken Ostrikov ) از دانشکده شیمی و فیزیک و مرکز علوم مواد QUT میگوید: ” این ماده جدید می تواند برای تولید ترانزیستور مورد نیاز در دستگاههای الکترونیکی و ردیاب های نوری برای کاربردهایی مانند سیستم های ارتباطی فیبر نوری و سنجش محیط و اینترنت اشیا مورد استفاده قرار گیرد.”
همچنین پروفسور اوستریکوف توضیح میدهد که: “ترانزیستورها سوئیچ های کوچک برقی هستند که تراشه های رایانه ای را تشکیل می دهند که دستگاه های روشنایی مانند LED ها و ردیاب های نوری را اجرا می کنند ، که نور با شدت و رنگ های مختلف را میتوانند تشخیص بدهند.”
“همه اینها عناصر تشکیل دهنده دستگاه های سنجش و ارتباطات در اینترنت اشیا هستند و نسل بعدی دستگاه های هوشمند بهشمار میآیند.
“از سفرهای فضایی گرفته تا مراقبت های بهداشتی، شهرهای هوشمند گرفته تا خانه های ما به طور بالقوه از این مواد بهره مند می شوند.”
پروفسور کن اوستریکوف بر این باور است که: “این مواد پلاسمایی جدیدی که ما تولید کرده ایم ، دستگاه های هوشمند را قادر می سازد تا اطلاعات را سریعتر پردازش کنند، و با یکدیگر بهتر ارتباط برقرار کنند و همچنین سرعت پردازش را نیز افزایش بدهند و گامی بزرگ در اینترنت اشیا باشد.”
خاصیت و روش ساخت این ماده پلاسمایی جدید
مواد نیمه رسانای جدید با استفاده از پلاسما (گاز یونیزه) برای جداسازی لایه های نیمه رسانای نازک اتمی با اتمهای اکسیژن تولید شده است.
به طور معمول قرار دادن مولکول های اکسیژن در بین لایه ها بسیار دشوار است ، بنابراین از میدانهای الکتریکی تولید شده در پلاسما و همچنین از پلاسما برای شارژ مولکولهای اکسیژن استفاده شده است و سپس آنها را تحت فشار قرار گرفتهاند تا بین دو لایه فشرده شوند.
“این فرآیند منجر به ایجاد خواص جدیدی مانند نور لومینسانس قوی و جریان نوری می شود که می تواند در دستگاه ها برای کنترل بیشتر و جریان های قابل دستیابی ، دوزهای نور و سرعت پاسخ مورد استفاده قرار گیرد که دستیابی به آنها در حال حاضر دشوار است. “این ماده جدید می تواند اینترنت اشیا و سایر دستگاه ها سریعتر، راحتتر تولید بشوند.
این پروژه مشترک توسط تیم تحقیقاتی زیر نظر اساتید ، پروفسور Shaoqing Xiao از دانشگاه Jiangnan و پروفسور Kostya (Ken) Ostrikov از دانشکده شیمی و فیزیک QUT و مرکز علوم مواد QUT با همکاری مشترک انجام شده است.
