توسط : [vc_row][vc_column][vc_column_text]
هیچوقت زمان بازنمیگردد! حالا اتوبوس دانشجویان علوم تحقیقات ته دره است و ته کابین دانشگاه هم راه اندازی نشده، 8 دانشجوی جوان از دست رفتند، 8 خانواده داغدار شدند و خانوادههای بیشتری صدمات روحی، جسمی و روانی خوردند. همه اینها بهخاطر رعایت نکردن سادهترین اصول اتوماسیون حمل و نقل و اجرا نکردن راحتترین الزامات ایمنی. واژگونی اتوبوس علوم تحقیقات همه را شوکه کرد. نه بهخاطر آنکه چنین اتفاقی در کشورمان بسیار کمیاب است، چون این اتفاق در قلب مرکز آموزشی اتفاق افتاده که تنها با اتکا به دانشجویانش، هم میتوانست آن را پیشبینی کند، هم جلویش را بگیرد و هم بهترین و ارزانترین جایگزین را برایش راهاندازی کند.
به گزارش BACpress هنوز چندساعتی از شوک حادثه واژگونی اتوبوس علوم تحقیقات نگذشته بود که محمد علی کرونی، مدیر سابق کنترل پروژه سامانه حمل و نقل کابلی (تله کابین) دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات اعلام کرد: «اگر اجازه تکمیل تلهکابین را میدادند، این سانحه رخ نمیداد.» این حرف به زبان ساده یعنی نه تنها پروژه در حال تکمیل تله کابین در دانشگاه علوم تحقیقات متوقف شده است، بلکه پیش از آن مدیران و مسئولان دانشگاه به معضل فرار کردن اتوبوسها در شیب تند این دانشگاه پی برده بودند و برای آن برنامهریزی هم کرده بودند. حالا سوال اینجاست که چرا با وجود پی بردن به این موضوع پروژه تله کابین دانشگاه علوم تحقیقات متوقف شد؟ جواب این پرسش در دیدگاه مسئولان نسبت به اتوماسیون حمل و نقل و حمل و نقل هوشمند نهفته است.
تله کابین علوم تحقیقات ، چرا و چگونه
تله کابین دانشگاه علوم تحقیقات پروژهای بود که از سال 1393 در مناقصهای بینالمللی و با مشارکت «دوپل مایر»، معتبرترین سازنده تلهکابین در جهان و شرکت تام ایران خودرو بهعنوان تامین کننده تجهیزات این سامانه آغاز شد. طرحی که قرار بود دانشجویان، کارمندان و اساتید را ظرف 10 دقیقه از پایینترین نقطه تپه دانشگاه به بالاترین نقطه آن برساند. بر اساس گفته محمد علی کرونی در این طرح با محاسبه هزینه جابهجایی دانشجویان با اتوبوس، سوخت و درآمدزایی تلهکابین در روزهای تعطیل برای کوهنوردی و گردشگری شهروندان تهرانی، بازگشت سرمایه در کمتر از 3 سال پیشبینی شده بود.
محمد علی کرونی در گفتگو با ایسنا به این نکته مهم هم اشاره کرده که از سال ۱۳۹۲، طرح جایگزینی سیستم جابجایی دانشجویان و کارمندان واحد علوم وتحقیقات از اتوبوس به حمل ونقل کابلی توسط محسن هاشمی ، معاون عمرانی وقت دانشگاه آزاد مطرح شده است. او ادامه داده: «بر اساس این طرح، مسافت حدود 7 کیلومتری کوهستانی و خطرناک واحد علوم و تحقیقات با احداث یک سامانه حمل و نقل کابلی به کمتر از یک چهارم مسیر، یعنی هزار و 800 متر و 4 ایستگاه در مکانهای دانشجویی، کاهش پیدا میکرد و یک سیستم حمل و نقل سریع، ایمن، سازگار با محیطزیست و مدرن بر جابهجایی دانشجویان، اساتید و کارمندان دانشگاه آزاد ایجاد میشد.»
توقف تله کابین و سرانجام واژگونی اتوبوس علوم تحقیقات
بر اساس اخبار تمامی تجهیزات تله کابین علوم تحقیقات در تابستان سال 95 وارد کشور میشود و حتی پروژه با پیشرفت 80 درصدی مورد تست هم قرار میگیرد. در حالی که تنها با 3 ماه کار دیگر اجرای پروژه میسر میشد، اما با تغییر مدیریت دانشگاه آزاد این پروژه متوقف میشود. معنی این رشته اتفاقها یعنی نه تنها قدرت تشخیص نیاز تغییر تکنولوژی و وجود خطرات حمل و نقل کنونی برای مدیران قابل تشخیص نیست، بلکه طرحهای عمرانی دوامی در سیستم کشور ندارند و با تغییر یک مدیر به کلی طرحها و سرمایهگذاریها بلااستفاده رها میشود و انتها شاهد فاجعهها هستیم.
ورق پارهای بهنام اتوبوس دانشگاه علوم تحقیقات
کافیست نگاهی به اتوبوس واژگون شده بیاندازیم تا به عمق فاجعه پی ببریم. این اتوبوسها که نام «طراحی ایرانی» را بر خود یدک میکشد، ملغمهای از ضعیفترین طراحیهای اروپای شرقی است و یکی از ناامنترین وسایل حمل و نقل بهحساب میآید. ورق پارهای که هراس را بر دل هر کسی که سوار آن مینشیند، میاندازد. اینکه هنوز مسئولان دانشگاه با تمام هزینههای هنگفتی که از دانشجویان برای تحصیل در این دانشگاه میگیرند، برای تغییر دادن این اتوبوسها فکری نکردهاند، جای بسی تعجب دارد. تنها دلیلی که میتوان برای این موضوع و توقف طرح تله کابین علوم تحقیقات پیدا کرد، فقدان تفکر حمل و نقل هوشمند و ایمنی حمل و نقل است که برای مسئولان تصویری تجملی و غیرکاربردی است. تفکری اشتباه و مرگآور!
ما نیازمند تغییر در تفکر مسئولان در مورد هوشمندسازی و اتوماسیون هستیم. حمل و نقل هوشمند یا خانه هوشمند امکانات یا نیازهای تجملاتی نیستند، بلکه نیازی هستند که همین امروز هم برای تحققش دیر شده است. [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][ult_ihover][/ult_ihover][/vc_column][/vc_row]
