پیچیدگی های طراحی شهر هوشمند / 1

[vc_row][vc_column][vc_column_text]در این مطلب چهارچوب زمانی طراحی شهر هوشمند برای بهره وری بالا را بررسی خواهیم کرد. این که برای رسیدن به شهر هوشمند برای چه مدت باید سرمایه گذاری کرد مطلبی مهم و قابل تامل برای سرمایه گذاران است.متن زیر قسمت اول این مقاله است.

به گزارش BACpress : در شهرهای هوشمند، بهینه‌سازیِ استفاده از فناوری در طراحی و عملکرد زیرساخت و ساختمانها چنان است که برآورده‌ کننده احتیاجات فعلی و آتی شهروندانشان باشد. آن شهرهایی حقیقتاً هوشمند هستند که نکته‌شان چیزی بیش از بهره بردن از فناوری باشد؛ لازم است که در این قبیل شهرها مواردی چون اداره و رشد، توسعه شهری و زیرساخت، محیط زیست و منابع طبیعی، جامعه و جماعتهای محلی، مدنظر قرار گرفته باشد¹.

 پیچیدگی‌های تعیین یک چهارچوب زمانی طراحی

با افزایش شهرنشینی و مطرح شدن فناوری‌هایی که فرصتی برای بهبود بازدهی شهر و کیفیت زندگی در آن فراهم می‌کنند، ضروری است که از آینده ‌بینی² و انعطاف ‌پذیری شهرها، هردو، اطمینان حاصل شود. تاثیر تغییرات اقلیمی، لایه‌ی دیگری بر پیچیدگی قضیه افزوده و انعطاف‌پذیری و انطباق‌پذیری را الزامی ساخته است. این الزامات رقیب، کار تعیین یک چهارچوب زمانی واحد برای طراحی شهرهای هوشمند را دشوار ساخته است.

ساده‌ترین معنای “توسعه پایدار” این است که اطمینان حاصل شود که سیاره زمین در شرایط خوبی به نسلهای آتی سپرده خواهد شد. نتیجتا، چهارچوب زمانی‌ای که برای قضاوت درباره پایداری یک کار توسعه‌ای ضرورت دارد، چهارچوب زمانی طولانی‌ای است. این می تواند دوراهی‌ای پیش پای اهل فن که مسئولیت برنامه‌ ریزی، طراحی، و ساخت (یا احیاء) شهرها را دارند بگذارد، چرا که وضع کردن و سنجش تحقق اهداف کوتاه مدت و یا در بازه زمانی متوسط آسانتر است، بخصوص به لحاظ هزینه‌ها و جبران هزینه‌ها.

گاه عنوان می‌شود که سیاستها و راهبردهای ملی و منطقه‌ای، تعیین‌کننده منافع بلند مدت‌تر هستند اما همواره نیز چنین نیست چرا که در مقایسه با منافع و علایق آتی رای دهندگان و ذی نفع‌ها، سیاست و اقتصاد در بازه‌های زمانی کوتاه تعیین‌کننده‌ترهستند.

برنامه زیر ساخت ملی انگلستان

در این رابطه می‌توان به “برنامه زیرساخت ملی” در انگلیس اشاره کرد که امیدها و انتظارات بسیاری نیز برانگیخت. این برنامه در شکل اولیه‌اش قرار بود که چند دهه آتی را پیش چشم داشته باشد و ببیند که این کشور برای شکل دادن به رفاه و بهزیستی آتی‌اش باید کدام مولفه‌های مهم زیرساختی را شناسایی کرده و اولویت دهد. آنچه در عمل تهیه شد چیزی نبود جز فهرستی از چند پروژه زیرساختی محتمل که بنا بود طی ده سال پس از آن تحویل داده شود؛ چیزی که به چالشهای اقتصادی‌ای جاری آن زمانِ دولت انگلستان می پرداخت و معرف یک برنامه‌ریزی بلندمدت موثر نبود.

بهترین بازه زمانی برای سرمایه گذاری در ساختمان

موضوع سرمایه ‌گذاری در ساختمانها را احتمالا باید ذیل یک دوره زمانی 40 تا 50 ساله مدنظر قرار داد. اما بسیاری از شرکتهای ساختمان‌سازی نیز هستند که برای سود کوتاه مدت تولید می‌کنند و بعد برای ملاحظات مربوط به بازه زمانی طولانی‌تر، ساختمانها را به دست مدیران دارایی می سپارند. این رویه مشوق یک نگرش بلندمدت به قابلیت پایداری از منظر ساخت ‌‌و ‌ساز و عملیات نیست.

بسیاری از برنامه‌های عمده زیرساختی که امروزه در حال انجام­اند تاثیراتی ادامه‌دار بر اقتصاد انگلیس و ردپای کربن³ آن طی 50 تا 80 سال آتی خواهند داشت، اما تصمیماتی که با نظر به این مهم اتخاذ شده باشند معدودند. نرخ سریع تغییر در بازار نیز بر پیچیدگی قضیه می‌افزاید. طراحان می‌خواهند مطمئن شوند که از هر فرصتی برای شناسایی کاراترین راه‌حلها برای تحویل پروژه‌های ساختمانی و زیرساختی استفاده شود، و این یعنی بهره جستن از فرصتهای جدیدی که فناوری پیش رویشان می گذارد.

چهارچوبهای زمانی برخی از صنایع های-تک را برحسب ماه و حتی هفته می‌سنجند. ممکن است که عمر فروشگاهی⁴ یک محصول فقط 80 هفته باشد و پس از آن از حیث انتفاع بیافتد و راه‌حل “جدیدتر و بهتری” جایش را بگیرد. اینکه همه این الزامات رقیب به درستی مدنظر قرار گیرند مستلزم آن است که طراحان کارشان را در گستره چند مقیاس زمانی متفاوت انجام دهند. به این ترتیب می توانند راه‌حلهایی بیابند که پیشرفتهای سریع و بالقوه ارزشمند فناوری را در خود جای داده و آنها را پشتوانه زیرساختهای انعطاف‌پذیر و انطباق‌پذیر کنند، زیرساختهایی که بتوانند چندین سال بدون هزینه‌های زیاد ارتقاء کار کنند.

ادامه مطلب در قسمت دوم

پانویسها:

1. رجوع کنید به Buro Happold : تعریف و محک‌زنی شهرهای هوشمند
2. آینده‌بینی (future-proofing). مقاوم کردن در قبال آینده. عبارت است از پیش‌بینی کردن آینده و ایجاد روشهایی برای برای به حداقل رساندن تاثیرات شوکهای رخدادهای آتی. در متن حاضر، منظور پیش‌بینی کردن تغییرات آتی در فناوری و لحاظ کردنشان در طراحی کنونی ساختمان و فناوری‌های آن است.
3. ردپاهای کربنی (carbon footprints). میزان دی‌اکسید کربن منتشره در جو زمین در نتیجه فعالیتهای یک فرد، سازمان یا جماعت خاص.
4. عمر فروشگاهی یا عمر انباری (shelf-life). مدت زمانی که می‌توان یک کالا را ذخیره‌سازی کرد بی‌آنکه برای مصرف یا فروش نامناسب شود. مثلا عمر فروشگاهی یک روزنامه یک روز است هرچند که عمر آن به عنوان یک محصول ممکن است دو یا چند روز باشد چون خیلی وقتها روزنامه‌ای که خریداری شده است مدتی در محل می‌ماند و در روزهای بعد هم خواننده می‌شود.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][ult_ihover][/ult_ihover][/vc_column][/vc_row]