شهرهای هوشمند راهی به سوی استفاده از فناوری در طراحی زیرساخت/1

[vc_row][vc_column][vc_column_text]به گزارش BACpress: افزایش رشد جمعیت و مصرف گرایی بالا در شهرها موجب شده تا بیش از پیش یکپارچه سازی در طراحی شهرهای هوشمند برای فراهم آوردن یک آینده پایدار حائز اهمیت می باشد.

“چالشهای عمده قرن بیست و یکم مواردی چون رشد سریع بسیاری شهرها و افول برخی شهرهای دیگر را شامل می‌شود. به این موارد گسترش بخش غیررسمی اقتصاد و نقشی را که شهرها در ایجاد تغییرات اقلیم یا تخفیف آنها ایفاء می‌کنند را نیز اضافه کنید. شواهدی که از سراسر جهان فراهم آمده نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی شهریِ معاصر به میزان زیادی در پرداختن به این چالشها ناکام بوده است”.

سطرهای فوق برگرفته از پیشگفتاری است که بان کی-مون، دبیرکل سابق سازمان ملل برای “گزارش جهانی 2009 درباب سکونتگاه‌های انسانی، برنامه‌ریزی برای شهرهای پایدار به لحاظ زیست‌محیطی” به رشته تحریر درآورده است.

حال دیگر بیش از نیمی از جمعیتی سیاره زمین در شهرها زندگی می‌کنند. پیش‌بینی می‌شود که تا نیمه دوم قرن بیست و یکم این نسبت به بیش از 70% برسد. آنچه بر تکان‌دهنده بودن این رقم می افزاید این واقعیت است که در همین بازه زمانی دو میلیارد نفر به جمعیت ساکنین کره زمین افزوده خواهد شد.

 تعریف شهرهای هوشمند

در “PAS 180: دایره لغات 2014 برای شهرهای هوشمند”، “شهر هوشمند” اینگونه تعریف شده است: “یکپارچه‌سازی موثر سیستمهای فیزیکی، دیجیتال و انسانی در محیط ساخته¹ به منظور فراهم آوردن یک آینده پایدار، مرفه و فراگیر برای شهروندان”.

در شهرهای هوشمند، بهینه‌سازیِ استفاده از فناوری در طراحی و عملکرد زیرساخت و ساختمانها چنان است که برآورده‌کننده احتیاجات فعلی و آتی شهروندانشان باشد.

آن شهرهایی حقیقتاً هوشمند هستند که نکته‌شان چیزی بیش از بهره بردن از فناوری باشد؛ لازم است که در این قبیل شهرها مواردی چون اداره و رشد، توسعه شهری و زیرساخت، محیطزیست و منابع طبیعی، جامعه و جماعتهای محلی، مدنظر قرار گرفته باشد².

برخی متخصصین بر این باورند که ایده شهرهای هوشمند به میزان زیادی متاثر از شرکتهای فناوری‌های-پیشرفته (های-تک) است. دلایلی در تایید این باور وجود دارد:

♦ شور و شوق شرکتهای های-تک برای یافتن راه‌حلهایی که سخت‌افزارها و نرم‌افزارهایشان می‌توانند در اختیار شهرهای فاقد بازدهی قرار دهند.

♦ عدم موفقیت اهل فن (معماران، برنامه‌ریزان و بالاخص مهندسین) در مشارکت مناسب در مباحث مربوطه. از این جهت در اینجا بر مهندسین تاکید شده است که در طول تاریخ، کسانی که در بهره برداری از علوم و فناوری‌های نوظهور به منظور بهبود در محیط زندگی نقش ایفاء کرده‌اند بیش از همه از اهالی این حرفه بوده‌اند.

♦ عدم شناخت در تراز راهبری شهری.

با توجه به این وضعیت و باور برخی به اینکه برنامه‌ریزی، طراحی و ساخت شهرهای آینده برای آنکه به نتایج موفقیت‌آمیز منجر شود مستلزم رویکردی یکپارچه است، اصطلاح دیگری برای شهرهای هوشمند پیشنهاد شده است.

عبارت “شهر زنده” به رویکردی ارجاع دارد که در آن فناوری نقشی مهم و با این حال حمایتی ایفاء می‌کند³.

ادامه این مطلب را از اینجا بخوانید:شهرهای هوشمند و پیچیدگی های طراحی های آن / 2

پانویسها:

1. محیط ساخته (built environment). منظور از “محیط ساخته” یا “جهان ساخته” آن محیطهای ساخته‌ی دست انسان است که زمینه‌ای برای فعالیتهای انسان فراهم می‌کنند، از ساختمانها گرفته تا پارکها. آن را اینگونه نیز تعریف کرده‌اند: “فضایی ساخته‌ی انسان که در آن مردم به طور روزانه زندگی، کار، و تفریح می‌کنند.
2. رجوع کنید به Buro Happold: تعریف و محک‌زنی شهرهای هوشمند
3. رجوع کنید به Buro Happold: شهر زنده

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][ult_ihover][/ult_ihover][/vc_column][/vc_row]